Still Rising... in the Space Between

Nini Ruiz beweegt zich voortdurend binnen structuren die gericht zijn op zichtbaarheid, richting en nut. Die structuren bepalen niet alleen hoe zij kijkt en spreekt, maar ook hoe zij zichzelf toont. Alles lijkt in het teken te staan van productiviteit, maar dat begrip is voor haar allesbehalve neutraal. Het legt een ritme op, een verwachting waaraan zij zich moet aanpassen. In dat voortdurende streven dreigt volgens haar iets wezenlijks verloren te gaan: het lichaam verandert van een voelend wezen in een functioneel middel, en tijd wordt niet langer beleefd, maar gepland.

Haar project is een reactie op die beweging. Ruiz hanteert een holistische benadering: elke opname is voor haar een moment van verbinding, een poging om werkelijk aanwezig te zijn bij wat zich aandient. Ze richt zich niet enkel op het onderwerp zelf, maar op de energie die het draagt, op wat tussen de dingen stroomt, eerder dan op wat ze vastlegt.

Volgens haar kunnen beelden iets tonen wat taal vaak niet kan omvatten. Ze bewegen zich voorbij betekenis, voorbij verklaring. In die ruimte zoekt Ruiz naar kwetsbaarheid, niet als iets dat overwonnen moet worden, maar als iets dat gedragen mag worden. Voor haar betekent kwetsbaarheid geen breekbaarheid, maar openheid. Het is het onverborgene, de trilling net onder de huid van de werkelijkheid. Die zoektocht vraagt om een ander tempo. Geen haast, maar aanwezigheid.

Met haar werk wil Ruiz een ruimte openen waarin we mogen loslaten wat we geleerd hebben over hoe we moeten zijn. Een plek waarin we opnieuw kunnen verbinden, met onszelf, met anderen, met de natuur om ons heen. Weg van opgelegde vormen en maatschappelijke verwachtingen. In die ruimte wordt vertraging een keuze; een subtiel verzet.

Elk beeld vormt voor Ruiz een deel van een voortdurende poging om het ongrijpbare vast te houden, zonder het vast te zetten. Een beweging van zoeken, van zintuiglijk zijn, van onthullen. Wanneer we fotografie benaderen vanuit haar filosofie, verschijnt ze als een vorm van stilte: een stilstaand moment dat zich onttrekt aan het tempo van de wereld. Dit fotoproject gebruikt die benadering als uitgangspunt. Fotografie wordt ingezet als installatie, als medium om vertraging en stilte tastbaar te maken: momenten in de tijd die uitnodigen tot aanwezigheid en reflectie.