Koen Deprez, professor en researcher aan de KU Leuven, stelt samen met zijn 14 masterstudenten tentoon.
Koen vertelt:
Het Wilde Denken is een term die ik twee jaar geleden lanceerde als voorbereiding op een vergadering van de faculteit architectuur van de KU Leuven over de positie van interieurarchitectuur in België. Uit dat gesprek is een aparte master-studio ontwikkeld. De tekst ging ongeveer als volgt:
In tegenstelling tot architectuur dat een beschermd beroep is (een reservaat met poortwachters en dikke juridische muren), is interieurarchitectuur dat niet. Omdat een diploma interieurarchitectuur helemaal geen bescherming biedt, noem ik de opleiding ‘wild’ en kwetsbaar. Met ‘wild’ bedoel ik: niemand weet waar interieurarchitectuur begint en niemand weet waar interieurarchitectuur eindigt. Anders gezegd: studenten interieurarchitectuur komen, eens ze afgestudeerd zijn in een ‘wildernis’ terecht. Daar komen zo onder andere de architect tegen (die als het hem goed uitkomt de sprong uit het reservaat maakt), de interieurvormgever, de aannemer, de meubelmaker die zich interieurarchitect noemt of mensen die ’s morgens wakker worden en zeggen: ‘Ik heb een idee, ik heb smaak en ik ga interieurs verzinnen’, of de beeldende kunstenaar die via installaties ook al met interieur bezig is.
Om zich tegen zo’n wildgroei te beschermen heeft de faculteit een academische studio ontwikkeld waar de mogelijkheid wordt geboden om tegen al dat ‘wild’ bestand te zijn. Een voorwaarde om tegen iets bestand te zijn, is eerst zelf te weten te komen wat je zoal vermag. Zodat studenten hun kwaliteiten en niet-kwaliteiten beter kunnen inzetten en hanteren voor hetgeen binnenkort mogelijks op hun pad komt.
Voor het tweede jaar op rij vertrekken onze masters van ‘Het Wilde Denken’ (Brussel-Gent) vanuit hun fantasma (cfr. Roland Barthes en overgenomen door Kris Pint). Concreet wil dat zeggen dat studenten vertrekken van iets dat hen bijvoorbeeld al op jeugdige leeftijd bovenmatig bezig heeft gehouden en dat nog steeds doet. En dat blijkt (en het is ook zo) bij iedereen heel anders te zijn. De rijkdom van de studio ‘Het Wilde Denken’ ligt niet enkel verscholen in het ontwikkelen van het eigen fantasma maar wel wat dat oplevert binnen de groep. Dat wil zeggen ten opzichte van de andere, het vreemde, jawel, het 'wilde' en dat 'wild' is eindeloos.
In de Oude Post in Halle etaleren deze generatie ‘Wilde Denkers’ in juli hetgeen hen het afgelopen academiejaar allemaal heeft bezig gehouden.