Een verhaal over schuld, verdwijnende idealen, over het belang van kleine woorden en kleine daden. Over wanhoop en de broze hoop die blijft oplichten, precies wanneer het te laat is. Een bekentenis die nergens wegkijkt en onderzoekt wat het in wezen betekent om mens te zijn. Een voorstelling die troost, schuurt en wakker schudt.
Johan Heldenbergh brengt een ontroerende theatermonoloog in een muzikale context.
Daar de mensen geen geneesmiddel wisten tegen de dood, de ellende en de onwetendheid en toch gelukkig wilden zijn, hebben zij besloten er maar niet aan te denken.
De uitvindingen der mensen gaan van eeuw tot eeuw vooruit. De goedheid en de slechtheid der wereld blijven in ‘t algemeen onveranderd.
Er zijn twee soorten mensen: rechtvaardigen die zich voor zondaars houden en zondaars die zichzelf als rechtvaardigen beschouwen.
Pascal, 1623-1662
