SOLO is zijn eerste solotentoonstelling. De titel is geen toeval: ERES neemt het woord letterlijk. De tentoonstelling vormt een persoonlijke en beeldende reflectie op eenzaamheid en op een donkere periode uit zijn leven, waar hij vandaag met afstand op terugkijkt.
ERES vertrekt steeds vanuit een idee dat hij vertaalt naar een zorgvuldig opgebouwde fotoshoot. Die beelden vormen de basis voor schilderijen in acryl op doek en werken met spuitbus op muur. Het resultaat is een samenhangende reeks beelden die niet zozeer een verhaal vertellen, maar gevoelens oproepen: stilte, afwezigheid, wachten, mentale isolatie.
Een terugkerend motief is de telefoon: een object dat zijn oorspronkelijke functie heeft verloren. Niemand belt. De telefoon wordt een symbool van verbroken communicatie en gemis. In een beeld staat een man onder een ‘telefoon-douche’; in een ander gebruikt een vrouw een telefoon als verrekijker. Contact wordt gezocht, maar blijft uit.
Ook zetels en stoelen spelen een belangrijke rol. Vaak zijn ze leeg, opgestapeld of bevolkt door figuren die zich verschuilen. Ze staan voor plekken van rust en gezelligheid die hun betekenis verloren hebben. De afwezigheid van mensen weegt even zwaar als hun aanwezigheid. De half afgebroken bank vormt hierin een sleutelmoment: een object tussen gebruik en verval, tussen blijven en vertrekken.
Het mentale is een essentieel uitgangspunt in het werk van ERES. SOLO nodigt uit tot verstilling en herkenning, en raakt aan thema’s die vandaag sterk leven. De tentoonstelling opent dan ook de deur naar dialoog en samenwerking met organisaties die werken rond eenzaamheid en mentaal welzijn.
SOLO is geen schreeuw, maar een fluistering. Een intieme blik op wat het betekent om eenzaam te zijn, een maatschappelijk thema dat brandend actueel is.
